Entre les murs
Regisseur: Laurent Cantet (2008)
De film volgt leraar François Marin (François Bégaudeau) gedurende een schooljaar waarin hij lesgeeft op een school in het 19e arrondissement van Parijs. François is leraar Frans en de film beperkt zich tot de momenten waarop hij zijn mentorklas heeft. De samenstelling van de klas is multicultureel, een reflectie van de samenstelling van de bevolking in dit Noord-Westelijke deel van de Franse hoofdstad. De titel van de film, “tussen de muren”, is een voorbode van wat de kijker te wachten staat. Er worden enkel beelden getoond van de school: het klaslokaal, het schoolplein, de lerarenkamer, de schoolbibliotheek die dienst doet als vergaderlokaal. De schoolkinderen zitten in de bekende fase waarin ze ergens wel geïnteresseerd zijn in de dingen die ze op school leren, maar vaak meer bezig zijn hun leraar te testen, zich te onderscheiden van de rest van de groep, of simpelweg recalcitrant hun eigen gang gaan. François, die op vrij onorthodoxe wijze lesgeeft, lijkt aan de buitenkant goed om te kunnen gaan met de klas en weet tot ongeveer halverwege de film de orde redelijk goed te bewaren. Meerdere malen zie je echter ook ogenblikken waarop hij of andere docenten het helemaal gehad lijken te hebben. Waar in de eerste helft van de film er rustig de tijd wordt genomen de kijker met de leerlingen en de manier van lesgeven van François vertrouwd te maken, is er in het vervolg ruimte voor meer ontwikkeling. Aanleiding is een opmerking van François waarin hij twee van zijn leerlingen, Esmeralda en Khoumba, voor slet lijkt uit te maken. De woordenwisseling die hierop volgt, leidt tot een incident waarbij een van zijn lastigere leerlingen Khoumba per ongeluk verwondt. De school moet hierop wel de tuchtraad bijeen roepen.
Hoewel het plot van de film zich tot het bovenstaande beperkt, biedt de dynamiek van de lessen genoeg houvast om de aandacht van de kijker er ruim twee uur lang bij te houden. Dat is vooral met dank aan de acteurs. Voor de film gebruikten Cantet en Bégaudeau een complete Parijse schoolklas, zonder ervaring met acteren. De kinderen zijn echt, hun ouders in de film zijn ook hun echte ouders, en hun reacties zijn echt. Cantet draaide bij de opnames met drie camera’s tegelijk, hij pakt zo zelfs de kleinste details in beeld. Door de close-ups en de schokkerige, zeer beweeglijke camera, is het net of je er zelf bij zit. De regisseur plaatst zich hiermee in een traditie die de laatste jaren de overhand lijkt te nemen bij dit soort realistische films. Abdel Kechiche gebruikte zo bijvoorbeeld eenzelfde manier van filmen bij zijn drama La graine et le mulet.