Slecht rapport čn verdrietige ouders?! - HELP!
Je baalt er zelf al genoeg van: Je hebt een slecht rapport rapport! Je verwijt jezelf misschien van alles en nog wat. Je ziet de teleurgestelde reacties van je vader en moeder al voor je. Wat kun je nu nog doen?
IS het wel een slecht rapport?
Veel onvoldoendes is een slecht rapport. Maar het hangt ook af van je verwachtingen. Als jij vindt dat je echt je best doet en je basisschool-advies en CITO-test in groep 8 waren op vmbo-t niveau, dan is het een beetje vreemd als je ouders diep en diep teleurgesteld zouden zijn als je niet naar het gymnasium kunt. Zeker als zij zien dat je goed gewerkt hebt. Ze zullen het beste voor je willen maar ze moeten zich ook afvragen of hun verwachting dan wel realistisch is. Dat geldt ook voor jezelf:
Vraag ik het onmogelijke van mezelf?
Zo ja, dan zul je altijd weer teleurgesteld zijn, want dan lijkt er nooit wat te lukken. Het advies van de basisschool en die test zijn natuurlijk niet heilig. Mits je voldoende resultaten behaalt kun je op onze school altijd ook op een hoger niveau een diploma halen. Maar je kunt ook weer niet doen alsof zo'n advies en test helemaal niets zeggen. Zo van: "Ja, er staat wel havo, maar ik ben eigenlijk een heel goede vwo-er". Misschien lukt je dat, misschien houd je jezelf voor de gek.
Hoe goed ken jij je ouders?
Zijn ze straks wel echt zo teleurgesteld? Misschien ben je zo met je eigen zorgen bezig, dat je in jouw paniek al zeker weet dat je ouders "ontploffen" als ze je rapport zien. Vaak is dat niet zo, je was er gewoon erg bang voor. Maak het dus niet van tevoren erger dan het is door in paniek-fantasieën te vervallen!
Niet altijd slecht
Stel dat je een rapport hebt dat echt onder je capaciteiten ligt. Ergens is het maar goed ook als ouders teleurgesteld zijn. Het is namelijk een teken dat ze zich (ook) druk maken over hoe het met je gaat. Als ze zouden zeggen: "Nou ja, je doet maar" lijkt het net alsof ze niet achter je staan. Dat hoeft niet zo te zijn trouwens. Het kan ook zijn dat ze denken dat boos worden niet helpt, dat ze het aan jou overlaten omdat ze hopen of denken dat je er zelf wel uitkomt.
Je ouders zijn ook maar mensen: Ze hebben recht op hun gevoelens van teleurstelling en boosheid. Soms is het onmacht, soms maken ze zichzelf allerlei verwijten: "Ik had beter moeten opletten!", "Ik had al dat MSN-en en gamen eerder moeten terugdringen". of "Ik heb mijn kind veel te weinig geholpen " enzovoort.
Voorkom een "overval"
Noem altijd je goede, maar ook je slechte cijfers. Als je je ouders voorbereidt op het rapport, is de kans een stuk kleiner dat ze erg teleurgesteld of boos zullen reageren. Als je wekenlang mooi weer speelt, is de klap voor je ouders des te groter. "Hoe kan dat nou opeens?" - roepen zij uit. Bereid je ouders voor. Zeg dingen als: "Mam, ik heb geen goed rapport denk ik."
Ruzie? - Zo kom je er uit!
Soms ontstaat er ruzie. In de hitte van de strijd krijg je verwijten naar je hoofd, worden soms onredelijke dingen gezegd, krijg je misschien zelfs wel allerlei verboden over je heen: zakgeldkorting hier, computerverbod daar enzovoort.
Op het moment zelf kun je niet veel doen. Mensen die boos zijn moeten eerst "stoom afblazen". Je wilt er misschien meteen tegenin gaan, maar dat maakt de boel alleen maar erger. Uitvluchten zoeken, alles ontkennen of "de schuld" overal zoeken behalve bij jezelf maakt de ander alleen maar bozer. Het komt kinderachtig over en verstandige ouders prikken er zo doorheen. "Die toets was belachelijk moeilijk" (hangt het van één toets af dan?) of "Alle kinderen hadden een onvoldoende" (Klinkt niet geloofwaardig, en hou het nu eens bij jezelf!) of "Ik had te weinig tijd " (Heb je de tijd die je wèl had goed besteed dan?). Uitvluchten brengen je alleen maar in de verdediging.
Wees eerlijk over wat je niet goed hebt aangepakt, maar maak je ook niet tot slachtoffer: "Ik doe altijd alles verkeerd. Ik kan het toch niet. Ik ga het toch nooit meer halen. Niemand kan mij helpen " enzovoort. Het helpt je niet verder. Roep jezelf tot de orde, praat jezelf moed in: "STOP! Ik kan genoeg, wat ga ik DOEN om mijn best te doen? ".
Werken aan een oplossing
Op het moment van de ruzie zijn er veel te veel emoties in het spel om rustig over na te denken over wat er moet gebeuren. Voor je het weet maak je allerlei snelle wonderbeloftes om je ouders maar tevreden te stellen: "Ik ga voortaan altijd alles maken en goed leren". Probeer met je ouders af te spreken: "Morgen praten we verder". Dan is de rook opgetrokken.
Ga er niet vanuit dat je altijd alles op eigen kracht kunt
Probeer afspraken te maken met je ouders. Ga langs bij je mentor en praat erover. Ook goede vrienden of vriendinnen kunnen je helpen. Heel belangrijk is om je ouders op de hoogte te houden. Als je met hen overlegt over wat je van plan bent om te doen, hoe je dat wilt doen, hoe zij dat kunnen zien, als je hen vertelt over je successen maar ook over wat nog niet lukte, kunnen ze vertrouwen in je hebben. Kom vooral zelf met voorstellen, laat zien dat je iets wilt doen om het beter te krijgen.
Wat kan ik doen voor een beter rapport?
Een beter rapport zal je veel tijd en moeite kosten. Toveroplossingen bestaan niet. Je zult ook niet alles tegelijk beter kunnen krijgen. Je zult soms terugvallen, dan weer winst boeken. Goede voornemens zoals "Ik ga harder leren" en "Ik ga alles goed maken " leveren meestal niet veel op. Voor je het weet ben je weer terug bij af. Er zijn wel een paar goede tips om het wèl te laten lukken. Je vindt ze op Goede voornemens - en dan?
Heb jij tips?
... voor medeleerlingen die balen van een slecht rapport? Hieronder kun je ze kwijt!