Scorpioscoop - december 1962

Voor ons ligt de Scorpioscoop, "officiëel orgaan van Scorpio, schoolvereniging van het Openbaar Dalton-Lyceum, Voorburg" Het gaat om het 4e jaargang, nummer 3 van december 1962.

Opvolger

Uit het redactioneel wordt duidelijk dat het de Scorpioscoop een voortzetting is van een eerdere schoolkrant, de "Daltonwegwijzer".

Kritiek

Kennelijk is het gebrek aan kopij enerzijds en veel kritiek anderzijds voor een schoolkrant van alle tijden, want de nieuwe redactie van Scorpioscoop zegt dat ze dank verschuldigd is aan de Daltonwegwijzer, die "ondanks kopijschaarste en geringe technische hulpmiddelen" van tijd tot tijd verscheen. Bovendien: "De Daltonwegwijzer heeft veel kritiek te verduren gehad."

De nieuwe redactie hoopt veel opbouwende kritiek te ontvangen, maar verwijst eventuele critici ook naar Goethes woorden: "Kritik zu üben ist nicht schwer. Besser machen um so mehr".

Daltonnisten

Waar wij anno 2008 iedereen die aan het Dalton verbonden is wel eens "Daltonezen" noemen, spreekt de redactie over Daltonnisten.

... op de gezondheid van de Sint

In dit nummer zijn veel verhalen en een aantal gedichten te vinden. Ook een puzzel en een verslag van het Sinterklaasfeest ("Voorts dronk de Goedheiligman met de rector een fles melk op de gezondheid van de Sint") mogen niet ontbreken.

Het nummer bevat enkele kerstverhalen, waaronder "Heiligenabend", over een meisje dat tot God bad: "Lieve Heer, laat me alsjeblieft een engel zien." Trees Hupkes uit 4B vertelt in een verhaal over "Hoe een boek een simpele ziel kan beïnvloeden".

In memoriam

De rector, de heer Jacobs, herdenkt de heer Leo Wassenberg, docent boekhouden, die door een auto-ongeval op de weg van Utrecht naar Voorburg om het leven kwam.

Keesje

Ook is er een liefdesgedicht van Yvonne van der Horst, getiteld Keesje. Het begint als volgt:

Ik kende een heel klein jongetje
Hij zat mij op school
Het was een aardig jongetje
Maar hij lustte geen rode kool.

Herfst

Het gedicht "Herfst" van "Ted" mag er ook zijn:

Licht gebogen en met kleine passen
lopend langs de late plassen
van vergeten regen
zonder raken zij aan zij
pratend over plannen
waar de toekomst nog te ver voor was
en het verleden te nabij
werden wij
stap voor stap
wat meer volwassen