Arjaan is blij.

Arjaan Verheule is muziekdocent op het Dalton. In zijn column "Arjaan is..." geeft hij zijn eigen kijk op de wereld om ons heen!

In het eerste reclameblok dat na de laatste oranje wedstrijd werd vertoond zaten al reclames van ontgoochelde mensen in leeg gelopen kroegen en mensen die de Duitse ambassade weer wit gingen verven Na de eerste wedstrijd zaten de reclame buro’s in spoedzitting bij elkaar. Ze roken geld. Geweldig.

‘Ze gaan het niet halen. We weten nog niet wanneer, maar er komt een moment en dan houdt het op. En dat moment zal sneller komen dan we denkt. Wat te doen? We verkopen weer nieuwe spotjes! Jaaa goed plan. Nu maar hopen dat het snel komt. Verkopen we daarna weer een nieuwe reclame campagne.’
Misschien hebben ze de spotjes wel samen verkocht. De voor en na de nederlaag spotjes in pakkage deal.

Is het niet fantastisch?
We zagen het allemaal al aan komen. De deceptie is niet zo groot.
Na de vernedering tegen de Denen waren er nog rellen van belang in het Laak kwartier in Den Haag. Er was vijftig meter verderop voor duizenden euro’s een grote partytent neer gezet, een grote geluidsinstallatie opgesteld, een obscuur regionaal bandje ingehuurd en grote schermen opgehangen, zodat we eerst met het schorum de wedstrijd in een gecontroleerde omgeving konden bekijken, waarna we na de vanzelfsprekende overwinning een feestje op touw konden zetten met The Raspers. Vijftien man beveiliging zou het geheel wel in goede banen houden.
Alles uit de Haagse staatskas betaald, want om sommige mensen van de straat te houden gaat geen financiële zee te hoog. De zaal bleef leeg. De wijk werd door ME’s afgezet het bandje begon om half negen sharp te spelen voor een zaal, louter bevolkt door de organisator, de mensen van de techniek en een beveiliginsbeambte, maar moest na drie (3!) nummers de wedstrijd staken, want, zo meldde de politie, de relschoppers die verderop de ruiten deden rinkelen zou wel eens op de muziek af kunnen komen. Omgekeerd nut. Eerst moesten we spelen om het geteisem rustig te houden, nu zouden ze wel eens op de muziek kunnen afkomen. Na de tweede wedstrijd waren de rellen al gereduceerd tot een handje vol rotjongens en na de derde wedstrijd bleef het echte relschoppen uit. Zelf de hooligans hadden bakzeil gehaald. Hier valt geen eer mee aan te behalen.
Geweldig.
De natie is weer verenigd. Oranje heeft het slecht gedaan en iedereen is het met elkaar eens. Op tv buigt de ene voetballer deemoedig het hoofd, de ander zegt dat het niet zijn schuld was maar van alle anderen. De trainer zegt dat hij gefaald heeft en mag blijven van de meesten.
Op tv zien we Johan Derksen zijn Woord verkondigen en als er een mooie persiflage van hem wordt vertoond maakt dat hem de pis niet lauw. Mijnheer Derksen was not amused. Frits Barend schreeuwt zijn top en flop momenten door de radio, en schroomt niet om met elke top of flop een link te leggen met òf WOII òf Ajax. Lekker ergerlijk.
Jan van Halst heeft zijn hoofd ingesmeerd met babyolie. Hij glimt als een biljartbal en kijkt alsof hij constant aan het bedenken is wat men nu weer op een onbewaakt moment anaal bij hem heeft ingebracht. Hij heeft het gelijk aan zijn kant. Hij vind ook dat ze het slecht gedaan hebben, tut tut tut, evenals Youri en papa Jan.
Rene van der Gijp doet zichzelf na en Hans Kraaij jr wordt belachelijk gemaakt en iedereen vind het leuk. Naast Rene zit ook wel eens een dikke exvoetballer met losse handjes.. Lache, hij slaat Rene regelmatig op de bovenarm. Voetbal is oorlog.
De pannels zijn lekker unaniem verontwaardigd over de opstelling, over de houding van sommige spelers en de arbitrage. De koppigheid van de bondscoach is ook onderwerp van gramschap. Allemaal boos.
Top!
Net als op school, wanneer men collectief een hekel heeft aan een leraar verbroedert de mening over Oranje meer dan wanneer ze nu nog door waren gegaan.
Je kent hem wel, die leraar met losse handjes, of die veel te streng is. Die eikel die te moeilijke proefwerken maakt, die te lage cijfers geeft, meisjes voortrekt, of, nog erger, jongens. Die lerares die gilt voor de klas, onredelijk is, die leraar die met de deur slaat als hij de conrector gaat halen, want hij kan het niet meer aan... En de klas wordt steeds hechter. Samen tegen die leraar.
Heerlijk. Lekker boos. Lekker verontwaardigd.
En wat een klas kan, kan een land ook!
Super!